ستاره صبح

سفرنامة كربلاي ۷

پيش ازينت بيش ازين انديشة عشاق بود 

                           مهرورزي تو باما  شهرة آفاق بود

به جاي متهم كردن اين و  آن ،بیاییم سرمنشأ همة مشكلات را خودمان بدانيم!؟

 كه حتي اگر مقصرم پيدابشه؟؟!!بازم برنده مائيم كه از خودمان شروع كرديم !

 مثبت و منفي فرقی نمی کنه!! اسباب   آماده و در دسترسي را براي وصول و

 ايصال  به معشوق يافته ايم و همان شده كه قرآن هم فرموده:

 « تا ازخودتون شروع نكنيد و خودتونو  به روز نكنيد 

... خداهم به شما كمك نميكنه واوضاعو احوالو تغيير نميده»این یه اصله روانشناسیه

بارها به اين نكته رسيده ايم كه بهتره براي تغيير اوضاع از اونچه خودمون داريم شروع کنیم!

چونکه هیچکی مث خودمون خواسته های مارو نمیشناسه؟؟!!

 آخر سرم به كسي بدهي نداری!!؟؟ اينجوري به حضراتم كه متوسل مي شيم!!؟

 با همة عنايت و لطفی كه بما دارن و كارا در حضورشون آسون و مث موم نرمی میشه!؟

 اعتقاد به عنايتشون مث کنکور ه برای ورود به دانشگاه ولی شروع خوبيو وعده ميدهد:

                       ياد باد آن صحبت شبهاكه با نوشين لبان    

                                        بحث سر عشق و ذكر حلقة عشاق بود

                       پيش ازين كاين سقف ، سرو ِ طاق ِمينا بركشند

                                                     منظرچشم مرا ابروي جانان طاق بود

وعده هاي خداوندي از ازل تا ابد تغييرو تخلفي پيدا نميكنه كه اون وجود« باري» در كمين

.....بنده هاي مخلصيه  كه خودشونو پیدا کردن که در واقع خداشونو !و دو باره به او برگشتن:

                  ساية معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد 

                                    ما به او محتاج بوديم او به ما مشتاق بود

...بياييم یه امروزو با خودمون ، آشتي كنيم و خدا را تنها يارو ياوري بدونیم كه از رگ گردن

..... به ما نزديكتره واگه او نخواد همراهمونم!  كار نمي كند:

       از در صبح ازل تا آخر شام ابد    دوستي و مهر بر   يك عهد و يك ميثاق بود

...تو اين سفر بارها به چشم خودم ديدم كه كافيه به يادشون بيفتي حتي اگه چند ثانيم باشه اونوقته كه حضورشونو با قدرت تمام حس ميكني و در كنارشون پي به قدرتهاي خودت ميبري كه تا حالا فراموششون كرده بودي:

حسن مهرويان ِ مجلس گرچه دل ميبرد و دين   

                            بحث ما در لطف طبع و خوبي اخلاق بود

اين حرفو جناب « حافظ » داره ميگه  كه با توكل به خدا و توسل به معصوم الگو و مدل متعالي خلقت و بقيت اللهي است كه كار بازگشت مارو پيش ميبره والا با يه كم تعلل مارو به حال خودمون ميذارن

........كه ممكنه ديگه هيچوقت يادمون نياد كه برا چي اومديم رو كرة خاك و خيال مي كنيم كه واسه خورو خواب « بلهم اضل» او مده بوديم  :

                   بردر شاهم گدايي نكته اي در كار كرد

                                        گفت برهر خوان كه بنشستم خدا رزّاق بود

رشتة تسبيح اگر بگسست معذورم بدار         دستم اندر دامن ساقي سيمين ساق بود

در شب قدر،ار صبوحي كرده ام عيبم مكن      

                                           سرخوش آمد يا رو جامي بر كنار طاق بود

شعر حافظ در زبان آدم اندر باغ خلد          

                                 دفتر نسرين و گل را زينت اوراق بود

 بسم رب الشهدا’ والصدیقین: کار گلاب:یاد باد آن صحبت شبهاکه بانوشین لبان بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود