ستاره صبح

          ستاره صبح  ۱۶۳       ...باز از آن  یار  پریشان موی  سیمین تبار  بگویم

                                            .....که با نور  کنایه ای

                                   از خدارا برایمان  به یادگار  گذاشت...

           و در  تقدیس  حضور  چنان  آفتابی ....

                        بر قرار  کرد که  نور از  پای  در آمد!

می شد از  سر  سبزی  حیرت و  سپیدی  حسرت گفت  ولیکن  چه  سود  که..

آسمان دل های  منتظرانش ....(.....عج...)   چنان  سبزست  که قرارداد 

                           جولان غیرت را .....

                                 از خاطر ها می زداید.......

         همینکه  آسمان  آبی  شود و پهنای سپیده عرصهء سیمرغ را برملا کند

            ........قدر عشق  را خواهیم  دانست.......