ستاره صبح

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدیست         آن به که کار خود به عنایت رها کند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم  چه شد ؟!            دیو بگریزد ازآن قوم که قرآن خوانند

مرا به رندی و عشق آن فضول  عیب کند            که اعتراض براسرار  علم غیب کند

گر میفروش حاجت رندان روا کند                      ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند

اگر بیشتراز اینکه آدم آبرو داری باشیم به وجدان انسانی الهی خود پایبند باشیم ورضای

اورا بیش و پیش از خواست خودمان در نظر بگیریم مشمول عنایات باری شده ایم ...دیگر

چه غمی داریم ؟!