117)در ميان دلبران از چشم پركار تو ماند دل زمردم بردن و خود را به خواب انداختن

شماره ۸۰ ستاره صبح را با تولد مباركي حضرت ثامن الائمه عليه السلام پيش ميبريم

   قلب روي اندود خود را سيم خالص كردنست   نور بر آب روان چون ماهتاب انداختن

  دانه در صحراي پر آتش پريشان كردنست        در زمين شوره گوهر چون سحاب انداختن

  به كه صائب برندارد چشم از رخسار ما       هر كه نتواند ....نظر بر آفتاب انداختنواند نظر بر آفتاب انداختن

116)من ارچه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه هزار شکر که یاران شهر بی گنهند!(حافظ)

                 ستاره صبح ۷۹    کدامیم ؟ زاهد یا رند البته با نیت حافظ(ره)

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدیست         آن به که کار خود به عنایت رها کند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم  چه شد ؟!            دیو بگریزد ازآن قوم که قرآن خوانند

مرا به رندی و عشق آن فضول  عیب کند            که اعتراض براسرار  علم غیب کند

گر میفروش حاجت رندان روا کند                      ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند

اگر بیشتراز اینکه آدم آبرو داری باشیم به وجدان انسانی الهی خود پایبند باشیم ورضای

اورا بیش و پیش از خواست خودمان در نظر بگیریم مشمول عنایات باری شده ایم ...دیگر

چه غمی داریم ؟!

115)از هنر آنکس که عاری باشد او را چاره نیست غیر آنکو عیب بندد بر نکویان در لباس( فیض)

              ستاره صبح و خود سازی و خودیابی و رندی ش:  (  ۷۸)

  تنها بی هنرانند که به جای سیرت و امتیازهای معنوی در جستجوی صورت تنها و زیبایی های ظاهری

      بر می آیند ....چو مرد او شدی مردانه می باش     چو مست او شدی مستانه می باش

                         گرتو مردی با هوای نفس می کن کارزار ....و از نظامی هم داریم که :

                    درین نه پرده آهنگ آنچنان ساز

                                                                     که دانی پرده ء پوشیده را راز

              درختی کاول از پیوند کژ خاست           نشاید جز به آتش کردنش راست

                 کسی کو سیم و زر ترکیب سازد        قیامت را کجا ترتیب  سازد ؟!

...وبالاخره از حافظ بیاوریم که :چون من گدای بی نشان مشکل بود باری چنان

                                       سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند ؟

     رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنرست    حیوانی که ننوشد می و انسان نشود ؟!

114)اهل نظر دو عالم در یک نظر ببازند عشقست و داد اول بر نقد جان توان زد (حافظ)

                 ۷۷ ستاره صبح است و درختی و نخیلی و دست ما کوتاه دنبال راهی هستیم تا

توشه ای از اینکه بر سر راهمان سبز شده برداریم...از راههای رندانهء عرفا گفته ایم و اینکه بی

پیر نمی توان راه به جایی برد ولی یکی ازین رندان اهل نظرند که دو عالم را به چشم برهم زدنی

برای رسیدن به حق چشم پوشیدند و فرصت کوتاه عمر را از دست ندادند و مطل راهنمایی غیر او

 نشدند:     ای گل که موج خنده ات از سر گذشته است   آماده باش گریهء تلخ گلاب را !

                                                                                                            (جناب صائب)

              ...و اما دراین مقال حضرت مولانا فرمود :  این جهان همچون درختست ای کرام

                                                                               ما براو چون میوه های نیم خام

ازاین سه گنجینهء از جان عزیزتر شنیدیم هم از عشق و هم از جان و هم جانان عزیز

                                                      وقت را از کف منه خودرا بیاب از کبرو هیز...!

              ناز پرورد تنعم نبرد راه بدوست     عشق کاریست که موقوف هدایت باشد!

     آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر    کاین سابقهء پیشین  تاروز پسین باشد

           غلام همت آن رند عافیت سوزم           که در گدا صفتی کیمیا گری داند ؟؟!!