105)بنام پروردگار کمال که آدمی را برای به خودش رسیدن مسافر جهان خاک گردانید...

             (۶۹)راهی به خویش از خود برآمديم و هواي كوي يار داريم ما  

              زنور شمع همانا ستاره باران ِ دلكشي از نگار داريم ما....

         در بارة اتحاد عاشق و معشوق زياد شنيده ايم ....

                    اين بار اين تعبييرات شگرف را از جناب صائب تبريزي (ره)

     با طلب  ، مطلوب را همخانه مي يابيم ما   

                                                نور شمع  از جبهة پروانه مي يابيم ما

     در غريبي ، آشنا  از آشنا هر گز نيافت       

                                                        لذتي  ، كز معني بيگانه مي يابيم

     مي توان از نقطه اي  در يافت صد طومار حرف  

                                                   تارو پود  ِ دام را از دانه مي يابيم ما

      مو شكافان را نمي گردد صف مژگان حجاب  

                                               پيچ و تاب  زلف را از شانه مي يابيم ما

 

روي گرد آلود خاك از سيلي طوفان نيافت          اين صفا كز گرية مستانه مي يابيم ما

 

از گشاد ِ سينه مي بخشد خبر ، روي گشاد           وسعت ميخانه از پيمانه مي يابيم ما

 

چشم حق بين را نگردد كثرت از وحدت حجاب    نه صدف  را گوهر  يكدانه مي يابيم ما

 

دام در صيد دل ما بي گناه افتاده است             اين گره در كار خود از دانه مي يابيم ما

 

صائب از ما كنج عزلت را به زر نتوان خريد  عشرت  ِ روي زمين در خانه مي يابيم ما

104)بنام پروردگار وقت که بارانی از نعمتهای خوش خودش را بر سرمان ریخته و ما خود را از آن می پوشانیم

از خود برآ  .....۶۸

        

 کار تو زآنجا که خبر داشتی     بر تر از آن شد که تو پنداشتی

 

 اول از آن دایه که پرورده ای   شیرنخوردی که شکرخورده ای

 

 رشتهء جان بر جگرت بسته اند   گوهر  تن بر کمرت بسته اند

 

چون تو همایی شرف کار باش کم خور و کم گوی و کم آزارباش

 

گر چه زبحر تو به گوهر کمند     چون تو همه گوهری   عالمند

103)بنام پروردگار خالق صبح که تا دیشب ندای یارب را جور دیگری به زبان آوردی و هم اکنون رب می گویی

از خود برآ  .....۶۷

 بر نميدارد نظر از زير پاي خويشتن    

 

   بسكه ديدم صائب از ما ديدگان ناديدني

              

 تو كز حصار تن خود نرفته اي  بيرون   

  

 ره ِ  برون شدن از آسمان چه ميداني  ؟؟

 

بايد هر جور هست با خويشمان چنان بي سر و پا و سراز پا ناشناخته روبرو شويم

و تكليف خود را با آن روشن كنيم  تا اينگونه به ضرر خودش  به دنيا نچسبد و آنچه

 را فلك به او تحميل مي كن به عنوان تقدير خود بپذيرد  بلكه آنگونه كه از نظامي كنجوي

نقل مي شود بايد ضمن پذيرفتن تقدير  كه خواست خدا راجع به ماست با تلاش خود را

چنان با فلك همراه سازيم كه خطبه شاهنشهي را بنام ما بخواند : 

   

 اينهمه جون سايه تو چون نور باش    

 

                                گرهمه داري   زهمه دور باش     

       

    چنبر تست اين فلك چنبري            

 

                         تا تو از تن  چنبره سر چون بري ؟

    

     كار تو باشد علم انداختن     

      

                                كار من  است اين علم افراختن

 

آدميم رفع ملك مي كنم      دعوي از آنسوي فلك مي كنم

 

قيمتم از قامتم افزون ترست   

 

                                 دورم ازين  دايره بيرون ترست

 

آب نه و بحر شكوهي كنم        جغد نه و گنج پژوهي كنم

 

چون فلكم بر سر گنج است پاي    

 

                                لا جرمم  سخت  بلندست  جاي

 

102)بنام پروردگار هدایت که مارا با همه رازو رمزش چنان با خوبانی چون اولیا به خویش خوانده که مپرس!

         از خود برآ  .....(  ۶۷ )

     بر نميدارد نظر از زير پاي خويشتن       بسكه ديدم صائب از ما ديدگان ناديدني

 

    تو كز حصار تن خود نرفته اي  بيرون      ره ِ  برون شدن از آسمان چه ميداني

 

بايد هر جور هست با خويشمان چنان بي سر و پا و سراز پا ناشناخته روبرو شويم و تكليف خود

 

 را با آن روشن كنيم  تا اينگونه به ضرر خودش  به دنيا نچسبد و آنچه را فلك به او تحميل مي كند

 

به عنوان تقدير خود بپذيرد  وسپس آنگونه كه از نظامي گنجوي نقل مي شود بايد ضمن پذيرفتن

 

 تقدير  كه خواست خدا راجع به ماست با تلاش... خود را چنان با فلك همراه و همگون سازيم كه

 

      ...خودش. ..  خود به خود.....خطبه شاهنشهي را بنامما ن بخواند : 

 

      اينهمه جون سايه تو چون نور باش        گرهمه داري   زهمه دور باش 

    

        چنبر تست اين فلك چنبري          تا تو از تن  چنبره سر چون بري ؟

 

     كار تو باشد علم انداختن         

                            كار من  است اين علم افراختن

 

آدميم رفع ملك مي كنم        دعوي از آنسوي فلك مي كنم

 

قيمتم از قامتم افزون ترست     دورم ازين  دايره بيرون ترست

 

آب نه و بحر شكوهي كنم        جغد نه و گنج پژوهي كنم

 

چون فلكم بر سر گنج است پاي  لا جرمم  سخت  بلندست  جاي

101)بنام آنکه تقدیر مارا بر بندگی خالصانه خودش قرار داد و از بار غیر خودش فراری ؟!!

                 از خود برآمدن و در او غرق گشتن را در یابیم که...

                  نازک خیالکی بی پروا در باره خالق باریست.......شماره( ۶۶ )

               کبیره ایست که خود را گمان کنم هستم   

                      گناه دیگر آنکه از بی خودی مستم

                             ای منتظر فردا  چون من زخودی فرد آ     

                             کامروز نشد اینجا فردای دگر دارم  !

                                           بیایید خود را به در یا رسانیم......

                             چرا بسته  آنچه در جوست  باشیم ؟!....

                             چون فیض بریدم زهمه خلق بیکبار  !!؟؟

                                برخاستم از خود به ره دوست نشستم

                                 بیایید خود را به در یا رسانیم......

                      چرا بسته  آنچه در جوست  باشیم ؟!....

                  خدمت سلطان عشق حق شهنشاهی بود

                  همتی تا خویشتن را وقف این سلطان کنیم

            

   

100)بنام خدای اشاره های معنی دار که بشر را برای رسیدن به اصلش برقرار وبیقرار سر قرار نگه داشته

           ستاره صبح (  ۶۵ )  از خود برآمدنهای حکیمانه( میهمان نظامی گنجوی)

   طرح برانداز و برون کش برون         گردش چرخ از حرکات سکون

   دانه کن این  عقد شب افروز را         پر بشکن  مرغ شب و روز را

   رفتی اگر نامه ء آرام تو                  طاقت عشق از کشش نام تو

     بی دیت است آنکه تو خون ریزیش 

          بی بدلست آنکه تو آویزیش

                   بر که پناهیم تویی بی نظیر     

                   در که گریزیم تویی دستگیر