141)بنام دوست که هرچه لطف و مرحمت است زیر سر اوست

 

         141)بنام دوست که هرچه لطف و مرحمت است زیر سر اوست      

      ستاره صبح ۱۰۳ بیدارباش به خویش

 

 درخویش چو گردو ن نکنی تا سفری چند

                                                     از ثابت و سیاره نیابی خبری چند

تاحالا چند بار  به خودت بیدار باش دادی !

              سرکی هم به اینسو وآنسوی سرزمین پهناور وجودت کشیدی!

..خلاصه خودتو چقدر میشناسی ؟! از خودت و اتفاقهایی که برات می افته

..چقدر سر در میاری ؟ از دیگران چظور  ؟ کمک گرفتی تا خودتو برات پوست بکنند؟

صائب زخود برآی تو چون تیغ آبدار      هرکس برون زخویشتن آمد جهان گرفت

ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرد   دل پیادهء خودرا سوار خواهم کرد !؟

ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرد   دل پیادهء خودرا سوار خواهم کرد !؟

ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرد   دل پیادهء خودرا سوار خواهم کرد !؟

140) وفا

 

      140)نام آن كز خطا بپردازد  ناي ني  را وفا بسر سازد  طيب خاطر طلايه دار سپاه  از ازل كام گامش زپا بپردازد

                  ۱۰۲ ستارهء صبح   سوختن را از جناب  سعدي  بياموزيم:

هركه در آتش نرفت بي خبر از  سوزهاست     سوخته داند كه چيست  پختن سوداي  خام

شب  سراسيمه  در  صبح  ريخت و  آسماني  پراز  شرم و  حيا از  وصال  دوست !

كارواني  بي  محابا از آنهمه  شانه هاي  عهدو وفا كه قرباني از خيال مي خواستند!

نغمه هاي  شيرين  رحمت بود كه بر سر شهادتهاي  سبز  و سرخ مي ريخت !

مي آيي امروز  كودكي  خود را با باراني  كه در  راهست  تقسيم كنيم؟

شايد امروز  در  فال ما  رحمتي  به  رنگي  ديگر  ريخته باشند !

       سمند وار و  بي  شولاي  چيزي  ساده مي  سوزم   

                                          همين شوكت مرابس كز  كنار  دوست مي گويم

    شباهنگ دلارامي  كه  باران خورده مي آمد    در آن گردان شب سوزي كه بي آرام مي جويم

  " نيستم  يك  چشم زد  ايمن  ز آسيب  شكست     گوئيا آيينه ام  در  زنگبار  افتاده ام  "

      شامهء  بلبل  نشان  شانه هاي  گل شده       آري آن شيدا از اول  ساده بود با گلعذار  افتاده ام 

139)بنام شرح دل..و شمع تو

139)بنام شرح دلي كه فقط  به شمع تو تا خود صبح سوخت هنوز هم باقي دارد

۱۰۰ تا ۱۱۰ ستاره صبح اختصاص  به سوختگان دار و بس

       دلا بسوز  كه سوز  تو كارها بكند     نياز  نيم  شبي  دفع  صد بلا بكند

...همينكه  شاخ گلي  در  فراق بلبلي محبوب  باغ و باغبان ميشود !

...همين كه  شرح دلي  سوز  و گداز  طوافي  را از  صفا تا مروهء بيدلي  مي كشاند !

...همينكه  حاصل عمر  صاحبدلي سه  سخن  بيش  نمي  ماند !؟

..و  همينكه پيامبران ، عشق را سبد سبد در آن سوي  قرار گاه عاشقي  به طلوع مي سپارند!

   ........يعني  ستاره اي  امشب كه  ماه  به  زمين مي آيد در خود و با هجرتي  سبز  چنان به

     ....هم  مي  پيچند كه ساقي از  تلاوت  سوره ء مريم  سال و  ماه  گم  كرده ، مي سوزد !

                    ....قدر  مي  ساقي  شناسد ....قدر  جوهر  ...جوهري  بيوفا با خود نشستي

          ماه  بزم  ما  چرا ؟

                     حيرتي  كه نامش را نمي دانستيم  و حسرتي  كه به تاك  مي  پيچيد !؟

138) هزار  آفتاب  

 

138)بنام پروردگار  شعبان که هزاران هزار  آفتاب  جمالش تا کنون از قله ها سرکشید و ما ندیده ایم

  ستارهء صبح ۱۰۰ .... خود را در آینه دیدیم و  بیاد  خالقش  نیفتادیم ؟

    با  نجابت  باران  که  تشنگی  را قطره قطره در  کام جانمان می  نشاند بیگانه ایم!

از  غیبت آفتاب  هراسی  به دل  راه نداده  ایم  چرا ؟ هر  کسوفی نیز مارا پریشان نمی کند ؟

سایه ها که تنها می  مانند  دنبال  اصل  خود  به هر  میعادی  سرک می کشند ...

....ولی  ما از  آسمان هم که جا می  مانیم باز هم کمکمان  نمی گزد!؟