136)بنام آفریدگار حسن و جمال و زیبایی که بهار را فصل از خود بریدن و به او پیوستن تکاملی انسان قرار داد
ستاره صبح شماره ء ۹۹ : این جهان عرصه ء از خود بریدن و به الله برگشتن است
ز عشقت اینکه دارم در نظرها شوکت گرون
چو این تیغ ازکفم بیرون رودیک قبضهء خاکم
ندارم در نظرها اعتبار نقطهء سهوی
چه حاصل کز سویدا مرکز پرگار افلاکم
136)بنام آفریدگار تمدن که فاطمه (س) را در همه ابعاد بشر متمدن اسوه نه تنها زنان بلکه مردان نیز قرارداد
خاروگل آب از بهارستان وحدت می خورند
من زغفلت در تمیز خوب و زشت افتاده ام
سازي : شيشة ناموس
آمد بهارو شد درو ديوار ، لاله رنگ از جوش ِ لاله شيشة پر باده گشت تنگ
از بس كشيده ابر به بر تنگ ، باغ را ميدان ِ خنده بر دهنِ غنچه گشت تنگ
باغ از بنفشه صفحة رخسار يوسف (ع) است
گرديده از طپانچة اخوان كبود رنگ
بتخانة فرنگ كن از باده مغز را اكنون كه گشت روي زمين ، صورت فرنگ
مطرب چه حاجتست كسي را كه مي زند بر سنگ ِ خاره شيشة ناموس بيدرنگ
صائب درين دو هفته كه گل جوش مي زند چون داغ ِ لاله بادة لعلي مده ز چنگ
......بهار از راه رسيد و همه جا همرنگ مي و لاله و لعل سرخ و پر از زندگي شد كه گويي خون به كالبد خواب رفتة زمين بر گشته...و هر تنگ تنگي را ياراي نگهداري اينهمه شراب را ندارد كه زمين ؟!!
انگار ابرها باغ را چنان تنگ در آغوش كشيده اندو مشغول آبياريش مي شوند كه شكفت غنچها و به خنده افتادن آنها به تاخير افتاده است !!؟؟....
باغچه اي پر از بنفشه صورت سيلي خوردة يوسف (ع) را كه كبود رسم زمانه است به ياد ها مي آورد؟!
همه جاي زمين را نقش فرنگي ها و بت هاي رنگارنگشان پوشيده است با بادة حيرت چنان سر خود را از اسرار زمين پر كن كه يكروز همة آنهارا به لبه تبر حسرت الهي شدنت بسپاري ؟؟
در اين بهار چنان باده بنوش كه شيشة همة خواهشهاي زميني را به سنگ كوبيده باشي و از آنجا كه هر چيز حدي و نصابي دارد مستي بهار را هم بايد حدو اندازه نگهداشت و در حال رفاه بهاري غافل از پاييز نشد؟!
وفور گل در بهاران چند هفته اي بيشتر نيست پس اشتباه لاله هارا كه به داغي ، باده در جام خويش نريختند
تكرار نكني ....!!؟
ستارهء صبح شمارهء ۹۹: باغبانی که با رای خود گل می چیند
هوای چیدن گل دارم از گلستانی که باغبان جهد از خواب از پریدن رنگ
شراب عشق در آید اگر به خانهء زور شود زسایهء مینا کبود چهرهء سنگ
به قید رسم گرفتار شد دل صائب مباد هیچ مسلمان اسیر قید فرنگ
در این شتاب آسمانی به سوی خویشتن الهی خود به پرواز در آییم
که آیه های نور تلاوت می شود ....بیاییم با خودمان روراست باشیم و ...
به کسی که اعتقاد داریم با خودش رو راست است به این سفر معنوی برویم.
به قول حضرت مولا علی (ع) : ما لبست علی نفسی و ما لبس علی :
: «چون خودم را فریب ندادم هرگز فریب کسی را نخوردم»
ستاره صبح ۹۸ : «بنام نامی آن حقیقت مکتوم عشق »
که در انسان کامل خود را می نگرد! ؟
....هنوز بر این نکته پای می فشارم که راز سر به مهر تکامل اول از خویش بیرون زدنست:
از خود برآ كه نوبت شالي به سر ر سيد پاييز هجر مي رسد آفتاب سحر رسيد
جولان عشق نه چندان صنوبرست بي پا و بيسرم شب هجران به سررسيد
مي شد شبانه تا صبحي پياده رفت تاريك و بي نشان كه نوبت هجرت به د ر رسيد
از كاروان رخت بازمانده جاي فرمان صور مي رسد اكنون به سر رسيد
ازبادة نگاه شريفت چو جويبار ياراي مستيم از جان به سر رسيد
بر جاده كوچم و كوشم به سان دود حنانه وش شب دوران به پر رسيد
ماهم ستاره شد آنگاه تا به خير بر گلبن لبت خزيده خزانم به شر رسيد
من « راجي » ام زمانه چنينم به آب زد ! شاهد شدي دوباره زساقي ثمر رسيد
...از خودم چنان بدر آمده ام تا به ساقي برسم تشنه ام از آنهمه تاريكي دوران...
...از راهي به خودزده ام تا رهزني زمانه را پاسخي دندان شكن گفته باشم
با ساربان طرح دوستي چنان ريخته ام تا كاروانم از راه برسد را ه شيري از كف نرود
....مي شد از راه باز بمانم و خويش از خيش نشناسم...
تا كه دلداراز سكوت بيجان جام بيتاب جانم خبر دار شود .
امروز یکبار دیگر پس از اینهمه جدایی به خویش باز گشتم تا اورا جستجو کنم.
فریاد از آن نامهر بانی که نعمت با تو بودن و از تو گفتن و از تو شنیدن را از ما بگیرد!
می خواهم از نو شروع کنم و..... یکبار دیگر آینه ای را که سرو ته گرفته بودم....
.... درست دست بگیرم تا خودم را سیر تماشا کنم..... بلکه دوستی که در من پنهان شده
...... دلش به رحم بیاید و خویش را به من بنماید !
همه ء سالهایی که آزارش داده ام هرچه بامن مهربانی کرده ...عذر خواهش باشم...
میدانم که این فرصت را باید از خودم بگیرم تا به دیدنش نایل شوم ...
......قرارمان یکروز آفتابی دیگر که ......
ستاره ها را در دامن پر مهرش تاشب برایمان نگاه میدارد...به یادم باش !
