77)بسم رب السرورکه اشتیاق وصل با شورو شادی همراهست وتکلیف عبادت کننده پرهیز از کسالتست

           راهی به خویش ۳۷: (عالم آب)

سرور و شادمانی چگونه معلوم می شودوبه چیست؟

بعضی خیال می کنند هرکه بیشتر بخنده حتمادلش خوشترازبقیس که می خندد ؟!

در حالیکه چه بسیارند از ما که مایه دلخوشی همه اطراقیانشان هستندو...

هیچوقت وهیچکس ندید آنها از زمانه نالیده باشند ...ماهمه میدانیم که آدم ..

بی غم و غصه نمیشه؟! چطور ه که این دسته از آدمها هرگز نمی نالند؟؟!!

سرور آنها به دلخوشی دیگرانست و همینکه دیگران خوشند آنها هم از همه چیز خرسندند

                   ترا که عالم آیینه عالم آبست         

                                چه احتیاج به تحصیل باده نابست؟

                     به گرد راز دل ما که می تواند گشت   

                                   خزینه گهر ما به مهر گردابست!! 

76)بنام ستایشگرانه حیرت که هفت شهر عشق را به گام دل تا عروج هاجر تشنگی پیاده رفت

                    راهی به خویش ۳۶:  مارا به شهر عشق راه می دهند؟

                                همینکه تا یک سعی... پای پیاده به ما داده اند

.....به این معناست که تا صبح میتوانی به تشنگی بیندیشی والا به خودمان واگذاشته اند که

...خود را فراموش کرده ایم.. ایکاش با آفتاب چنان از خویش برمی آمدیم ....

.....که طلوع از ما عبرت می گرفت ....نقض غزض است اگر مارا عاشق آفریده اند

و...حلّه عشق را فراموش کرده باشند بر سرمان پهن کنند!!؟؟

                            بیمار عشق به نشود جز به وصل دوست   

                        این درد دل به ناله «یارب» نمی رسد(فیض)

75)بنام صاحب همه پیمانها و پیمانه ها که کار دل را خیلی پیش از ازل های ما ساخته بوده اند

 

       راهی به خویش ۳۵ : سیادت تشنگی( پسته خندان)

از آنچه پیمانه نامیده اند پیمانی با امیدهای سبز بسته ام که کار گران بپاخاسته عاشق

 لب به تبسم صورتی حیرت باز کنند و رفتار مینویی گل به همراه فتوت شبنم حسرت را

کاکل جنون ساخته و از پس توفیق جهانستایی بخاطر یک تشنگی موعودبرمی آید......

.....می خواهی از پس اینهمه حیرت و حسرت با سلاح تشنگی برآیی؟ همچون شبنم

از حیرت...... غیرتی آفتابی بساز و از حسرت چون آسمان کثرتی آفتابی برهمه جانهای

 مشتاق بریز..... شاید جهانی را تشنه رشادت های بی باک خویش سازی و....

..... باقانون گل گلاب شو..بی پروایی پروانه را به صداقت شمع ببخش تا همه تاریکی ...

برایت به زانو در آید و همتی را که تشنگی به ما داده با هیچ چیز معامله نکن ...

.....بازهم همدیگر را می بینیم :

 از نشاط اهل دل  ظاهر پرستان غافلند    

                                      پسته دائم در میان پوست خندان می شود

74)بنام رب ودودی که حنان و منانست و دمی قرار دارد که مارا به خودمان وانگذارد...آفتابهای تو در تو

                      راهی به خویش ۳۴ :  کرامت کویر

 

از سر گذشته سر به گريبان نمي كشد             اين شمع كشته ، ناز شبستان نمي كشد

 

          خونين دل مرا هوس تاج لعل نيست               منت ز لاله ، كوه بدخشان نمي كشد

 

      از سبزة خط تو چكدآب زندگي                     اين خضر (ع)ناز ِ چشمة حيوان نمي كشد

           اقبال خط بلند بود ورنه هيچكس                   صف در برابر صف مژگان نمي كشد

           شادم به ضعف خويش كه بيماري نسيم           ناز طبيب و مّنت در مان نمي كشد

         شيرين نميشود چو گهر استخوان او               يكچند هر كه تلخي عمّان نمي كشد

              كوه غم است در نظرش ساية كريم                آزاده اي كه كه منت احسان نمي كشد

         موري كه بال حرص به دامن شكسته است      خود را بروي دست سليمان نمي كشد

       صائب كسي كه سر به گريبان  خود كشيد        ناز بهشت و منت رضوان نمي كشد

 

.....مارا به زمینی برای امتحان حیات آورده اند که شادی و شیرینی از خود ماست

.....به محشری وعده و وعید داده است که خودمان آنرا قضاوت می کنیم

....چنین عدالتی از که بر می آید جز رب ودودومهربانی که

....همه راهی را برای برگشتن به خودمان باز گذاشته است نکند که مدعی شویم...

....... حجت بر ما تمام نشده است

73)بنام پروردگار جمال که به وقت آفریدنش تبارک الله را خواند چون میدانست تا کجا قادرست چون اوشود

          راهي به خويش ۳۳:  محال چيست؟

      موقوف به آسايش چرخ است قرارم              هر كار كه موقوف  ِ محال است محالست

 

از آنجا كه چرخ گردون را قرار و آرامي نيست و آرام گرفتنش مانند آن موج برابر نابودي آن

 است بشر هم به زندگي دنيا براي آرامش نيامده بلكه هر لحظه در تكاپويي تازه و بيقراري

جديدي تكاملي تازه در مي يابد.. ...وموجيم كه آرامش ما از عدم ماست جالب آنكه خود آدمي

 بيقراري را بيش از آرامش ارج مي نهد و دوست ميداردو اين بخش نيز از نعمات الهي بايد

 به شمار آيد اگر از فطرت هاي خود دور بيفتيم آنوقت است كه حلقه هاي دام هاي شيطاني و

 نفساني را قرار مي بيد و در آن مي ماند تا روز موعود كه پيش پروردگار خويش بر پا خيزد:

 

         از بسكه گرفتار گرفتاري خويشم     هر حلقة دامم به نظر چشم قرار است

 

با اين حال  اگر به الگوي طبيعت مراجعه كنيم غنچه را در مي يابيم كه پس از ملال هاي ناشي

 ازگره و پيچ و خم شكوفايي است كه بالاخرهروزي فرا مي رسد كه خود را شكفته مي يابد بدون

 آنكه سختي هارا به ياد آورد

 

   صائب سخن غنچة نشكفته همين است    جمعيت دل ، در گره سخت ملال است

اينكه از اين مقولة حتمي نهراسيم به ما كمك مي كند تا خودرا بيشتر بشناسيم

72)بنام آنکه شکوفه را هم برای عبرت بشر آفرید تا به کم کاری و فراموشی روزگاران عمرش را تلف نکند

      ******راهي به خويش ۳۲(محفل آرايي)میمان صائب تبریزی (ره)

 

       شكسته پايي من بر فلك گران باشد        پياده هر كه رود بار  ِ كاروان باشد

 

       قدم برون منه از خود  كه تير  ِكجرفتار          همان بًدست  كه در خانة كمان باشد

 

       درين دو هفته كه گل  گرم محفل آراييست       كسي  چه در پيتعمير  آشيان باشد*

 

      زبان  ِشكوة  ما نيست شمع  ِ  هر مجلس          چو سنگ  آتش  ما در جگر نهان باشد*

 

        نتيجة نفس گرم عندليبان است                   كه عمر شبنم گستاخ يك زمان باشد

 

     بروز ِ عالم  ِ گل ، عشق  ، را گلستان هاست      كه سرو ِ  كوته ِ   او عمر جاودان باشد*

 

    اميد هست  خدا مهربان شود  صائب                طبيب اگر به من ِ خسته ، مهر بان باشد

 

.......هر كه در مقابل گردش روز گار از پا بيفتد و تسليم زمانه شود همتي نكند تا راهي براي

 

 چيره شدن بر آن  پيدا نكند  بار و كلّي بر كاروانست و بايد با پاي پياده تا قيامت برود كائنات

     از پذيرفتن عذرش معذورست!!!!؟؟؟.....

از محدوده و قلمرو فطرت خود بيرون نرو كه تير ها جنين كسان را گرفتار مي كنند ......

...اگر خود و اندازه هاي قوت و قوتم را شناختم نشانة توجه ذات باريتعالي است كه رحمتش شامل

حالم شده است و توان بر تسليم و توسل نيز از همين مقوله است؟!!!

71)بنام آن طبیبی ک خویش را به مشتاقانش می نماید تا به فکر کمال بیفتند بشتابیم که غفلت ..!

 

        راهی به خویش۳۱       :(روراستي!؟)

 

     با دوست مگو رازي هرچند امين باشد       شايد زبرون  ِ در دشمن به كمين باشد!؟

 

چون دوست بود همدم   دم هم نبود محرم        آگه بود از رازت بادل چو قرين باشد

                                                                    ۱۱۴ فيض ره

 

.....با خودت كه روراست باشي با هر نفست  ، نفسي سركش را به جاي خودش مي نشاني

 

واز لوامة حيرت وحسرت قادر مي شوي قنوتي آفتابي را به نفس مطمئنه بكشاني  جوري

 

 كه آب از آب آسمان ريسمانهاي زميني هم تكان نخورد....

 

.اينهمه دلدادگي هاي آسماني كه ميان شبنم و نور بر قرار مي شد ديگر چشمي براي بيهودگي

 هاي ناچيز زمين باز نمي گذارد...

 

.اين كيميا كه دار منصور را به سربازي بي چون و چراي آفتاب براي شبنم كشانيده تا صبح

 

 به حكايت پر فتوح غيرت نور پرداخته و تالابهاي پر دل و جراتي از بال پروانه ها مي سازد

 

اين طواف تبي جانانه بر حنانه مستولي مي كند  تا بار گناه شب در جوار عصمت فرزانگان

 

 سحر خيز ميسر گردد يك هوي ديگر تا حبيبي كه خود طبابت اين غزل را عهده دار گشته

 

 بيشتر باقي نمانده است....پيداست كه شاخة گل سرخي كه در تب مي سوزد باراني ترين

 

نامه هارا براي آفتاب نوشته است !!؟؟

70)بنام آن وجود نازنینی که مخلوقاتش را به قصد تبرج و خودنمایی نیافرید بلکه آنهارا به کمال راه نمود!

              راهی به خویش ۳۰( فرصتی است زمین و زمان)

خوشا سعادت آندل كه آب مي گردد         كه شبنم آينة آفتاب مي گردد

 

به آتشي  است  دل خونچكان من مايل       كه شسته روي ، به اشك كباب مي گردد

 

مشو زوقت ملاقات ِ دوستان غافل           كه هر دعا كه كني مستجاب مي گردد

 

    فرصتي دست داد تا حكايت جانان كنم همانكه لطافت از سرو رويش ميريزد وشكايت از فراقي

 كه سالهاست ماهم را كه از خانه برون رفته بودبه گونه اي مرا پر مي كند كه ديگر زماني براي

 غصه خوردن باقي نمي گذاردد!!؟

69)بنام حضرت دوست که هرچه داریم ازوست اوبود که بیش از بلبل عاشق بر سرمان دست نوازش کشید

     ستارة صبح ( راهي به خويش ۲۹)میهمان سعدی(ره)

 

برگشتن به خويشتن خويش چگونه ممكنست آيا ادعاي بزرگي نيست كه بگوييم ما براي همين به

 

زمين  آمده ايم ؟ آيا سزاوارست در حايي كه بشربي فكروبي خيال از زندگي اش بيشتر لذّت مي برد

 

و چون پابند هيچ عهد و پيماني كه بسته باقي نمانده به گمان ما راحت و آسوده تر ازما سكّان حياتش

 

را پيش مي تازد:              

 

    برخيز تا يكسو نهيم اين دلق ازرق فام را  

  

    بر باد قلاشي دهيم  اين شرك تقوي نام را

 

     هر ساعت از نو قبله اي  با بت پرستي مي رود

 

  توحيد بر ما عرضه كن تا بشكنيم اصنام را!؟

68)بنام پروردگار نور که روشنایی را به کام شبنم وسیله عروج قرار داد و طواف بلبل را کامل کرد!!؟

             راهی به خویش ۲۷:  ( غنچه تصویر )   میهمان صائب (ره)

از نسیم گل پریشان کرد اوراق حواس   

     خلوتی چون غنچه تصویر می باید مرا....

هرچه باران را صدا کردیم به جایش تشنگی بود که جواب می داد

...ایکاش غزل بارانی هجرت را تا « منا»تکرار کرده بودیم ..ای گل!

...تا سحر وقف باران ماندیم و آفتابی ترین اشاره هارا با....

 اسارت های زمین مرور کردیم  تا شانه های قرار به خاک برسد!

آنوقتست که شامه گل به تاک می کشد و صدر و ساقه قرار آرام

می گیرد بیا تا آنهمه اشکریزان ....

......شب نشینان عرصه تب را به فال نیک بگیریم...شاید قرار گیریم