63)بسم رب الربیع الودود الرحمن الرحیم ...جوش بهار رشته زعقد گهر کشید

               راهي به خويش ۱۹:    روزي صدف

 

       چند جان سختي ما سنگ ره ما باشد              صدف ما گره  خاطر در يا باشد؟

 

      رحمت آن نيست كه طاعت نكند عصيان را       سيل يك لحظه غبار دل دريا باشد

 

     نيستم عقل كه مردود نظرها باشم        درد عشقم كه مراد ِ همه دلها باشد

 

      .....همينكه خواستيم به اصل خودمان برگرديم حكايت شكايتها تطيل ودرخشش ستارة همت

 

   مارا برآن وا ميدارد كه از آفتاب خويش به آفتابگردان همت و دل بستن به نور خويش كه نقدي

 

   است كه خداوند خالق مراهمان كرده است ...

 

   ... بچه كه بوديم مامانامون نخودچي كشمش همراهمون مي فرستادند كه تا ظهر مارا داشت !!

 

     ....اگر عاشقي بايد هزينة آنرا بپردازي و از شكايت معشوق دست برداري ...

 

   كه هر چه از دوست مي رسد نيكوست..

 

         .اشك عشاق ِ نظر بسته بدامان آريد     طفل اين قوم ، گريزان ز تماشا باشد

 

               هر كه با دختر رز دست در آغوش كشيد

                                                 مي خورم خونش اگر پنبة مينا باشد

 

                  عجبي نيست كه رفتار فراموش كند     عرق از بس به رخش محو تماشا باشد

 

                   هركه را درد طلب نيست غم رزق خورد

                   رزق ما در قدم آبلة پا باشد

                  دل صائب نكشد ناز ِ ترشرويي بحر

                 روزي اين صدف از عالم بالا باشد 

62)بسم رب الصاحب المعاد که بلبل را در بهاران برای رسیدن به کمالش عاشق گل آفرید!!؟؟

           راهی به خویش ۱۸: ذوق عندلیب

                  هرکه دامن بر میان در چیدن گل می زند  

                                آستین شعله  پرواز بلبل می زند

       هر که با خود تلخ می سازد شکر خواب صبوح

                            بوسه تر  همچو شبنم بررخ گل می زند

       نغمه اش از بس گلوسوزست در دلهای شب

                                             بوسه ها پروانه بر منقار بلبل  می زند !!؟

     

61)هرروز راهی تازه برای بازگشت به خویش و خدای خویش بجوییم:ذکر یونسیه

 

    حضرت یونس (ع) در شکم ماهی به عاقبت خود می اندیشید و از خدای متعال نجات امت

خودرا در خواست نمود   : ما حتی  یک لحظه هم نمی توانیم خودراجای ایشان فرض کنیم تو

 شکم نهنگ و تاریکی محض مثال دنیا !؟ چند لحظه پیش امت خورا به خدای واحد دعوت میکردند

 و از دستشون که عصبانی شدند و درون کشتی قرعه فال به نام ایشان افتاد تا به دریا بیفتد شاید

 بقیه از شر نهنگ گرسنه در امان بمانند...والذالنون اذ ذهب مغاضبا فظن ان لن نقدر علیه فنادی

فی الظلمات ان «لا اله الا انت ..سبحانک انی کنت من الظالمین فاستجبناله و نجیناه من الغم

 فکذلک  ننجی المومنین»ریح نجات غزل قشنگی از جناب فیض «ره» ارتباط خوبی با این ذکر دارد

سوره مبارکه انبیا را برای این ذکر جستجو کنیم آیه ۸۷؟اگر احساس خاصی به این قصه قرآنی

پیدا کردید برای ما هم پست کنید تا ماهم در این فکر امروز شما سهیم شویم و همه باهم زکوه

دانش خود را ادا کرده باشیم ..متشکرم

60) آنکه باران بهاری را برای تطهیر زمین و زمینیان فرستادوایک از راه میرسد

 

          راهی به خویش ۱۷ : ریح نجات

         محنت این سرا بکش  ریح نجات می رسد    

                                             در ظلمات صبر کن   آب  حیات می رسد

                 گر تو کنی به دوست رو  تن بدهی به حکم او  

                                                       صد مددش بجان تو از جذبات می رسد

                          بار صلات را بکش  تلخی صوم را بچش      

                                               بهر صلات و صوم ازو  صد صلوات می رسد

          حج بگزار اگر ترا هست توان و طاقتی      

   درره کعبه حاج را صد برکات می رسد

درره حق ثبات ورز تا برسی به دوست «فیض»

                                             عذر فتور خواستن کی به ثبات می رسد؟؟!!

59) رب العالمینی که همه عروج را در یک آه مردانه قرار دادو خانه دل راآیینه ای زلال

 

      راهی به خویش ۱۳:  خانه آیینه

 

۱. صيقل آئينة دل ، غير آهِ سرد نيست 

                     هر كه را دردل نباشد آه مرد درد نيست

 

۲.اي كه خود را در دل ما زشت منظر ديده اي     

                   رنگِ خود را چاره كن آئينة ما زرد نيست

 

    ۳ .ديده را در بسته وقفِ حسرت او كرده ايم     

                     از نسيم مصر مارا چشمِ راه آورد نيست

 

۴.مي كشان در روز باران، خسرو وقت خودند  

                      ابر گوهر بار كم از گنج باد آورد نيست

 

۵. سنگ در عصمت سراي جام جم مي افكند   

                   گر نريزد خون واعظ دختر رز مرد نيست

 

۶. سينه صافان را غباري گر بود بر چهره است   

                            در درون خانةآئينه راهِ گرد نيست

 

۷. روز باران گر شب ِ آدينه باشد مي كشد  

                صا ئب ما در ميان مي كشان بي درد نيست

                                                                        

۱. با آه سرد چنانچه آئينه را جلا مي دهند دل را هم مي شود صفا داد و ...

غير اين طريق چندان مردانه نيست .

 

۲. اگر خود را در آئينة وجود ما زرد رو مي يابي مشكل خود توست واشكال

از آئينة ما نيست كه قصد شكستن آنرا كرده اي.

 

۳. همه تن چشم شده ايم و به دنبال آن محبوب مهتابي مي گرديم و از

 نسيم مصر بوي پيراهن يوسف را خواسته ايم ونه هيچ سوغات ديگري !!؟؟؟

 

۴. آنها كه درد مي وصال دارند روزي كه باران مي بارد

 خسرو زمان خويش اند چراكه ابري هم كه ميخواهد بباردكه

گوهري پديد آورد به خودي خود كمتر از گنج باد آورده نيست.

 

۵. براي شكوفائي و كسب رضاي حق اگر واعظ با نفي شراب حق ،

 سنگ برشيشة جام جم بزندمجازاتش با دختر رز مي باشدو چنانچه

 رافت به خرج دهد و اينكار را به تاخير بيندازدمردانه عمل نكرده است؟؟!!

 

۶. آنها كه صادق و با صفا با حقايق روبرو شده انداگر گرد و غباري هم

برداشته اندبر ظاهر و چهرة انهاست كه هرگز سيرت آنان را غبار نمي گيرد

و درون زلال آئينة دلشان گرد و غبار راهي ندارد.

 

۷. اگر شب جمعه باران ببارد گوئي مي ميبارد ما هم در اين ميان درد فراق

را مي گوئيم كه بااين ترتيب چاره پيداكند ؟؟!!

58)بسم رب الصلوه و السلام که یاری عشاق حقیقت را تضمین کرده است

 

           صد گل به باد رفت و گلابــــي نديد كس       صد تاك خشك گشت و سرابي نديد كس

                        با تشنگي بســــاز كه در  ساغــرِ سپهر             از دل گداخته ، آبي نـــــديد كس   

         آب ِحيات ، مي طلبــــد حرص تشنه لب                 در واديي كه مـــوجِ سرابي نديد كس

          طي شد جهان و اهل دلي از جهان نخاست         دريــا به ته رسيد و سحا بي  نديد  كس

        اين ماتم ِ دگر كه دريــن دشتِ   آتشين             دل آب گشت و چشمِ پر آبي نديد    

            از گردش  ِفلك شب كوتــــاهِ    زندگي          زانسان به سر رسيد كه خوابي نديد كس

           حرفي است اينكه خضر به آبِ بقاء رسيد            زين چرخ دل سيه، دمِ    آبي  نديد كس

            از دانش آنچه داد، كمِ رزق ،    مي نهد             چون آسمان درست و حسابي نديد كس

           صا ئب به هر كه مي نگرم مست و بيخودست   هر چند ساقئي و شرابي نديــــد كس

                                                                                                      

                    گلها پرپر شدند ولي گلاب نپخته اندتاكها خشك شدندولي شراب نگشتند.

                  ناچار بايد به خاطرِمنش ساغرِ  سپهر كه معمولش بر اين است كه كسي را

                    سیراب نكند با تشنگي بسازي كه خودِ چرخ، دل گداختة هجران است.

           تشنه ها به جائي مي رسند كه آبِ حيات مي خواهندو فراموش مي كنند كه اينجا                                مو ج اب هم خبري نيست.

                                           جهان به آخرِ خويش مي رسد و اهلِ دل از آن ساخته نشد                    دريابه  قطرةآخر  رسيد  و  ابري  تدارك نگشت .

                               ماتمِ سر بريدنِ حق در آن دشت ِتفته، دلها را آب كرد ولي چشمي تر نگشت.

                                   هستي چون يك شب ِكوتاه سپري شد كه حتي خوابي به انجام نرسيد .

                                    فلكِ دل سياه، دم آبي به تشنه اي نمي رساند چگونه آب بقاء به خضر رسيده است؟؟                                  به هركه دانش داده اند از بابتِ مال كمبود  دارد تا رعايت تعادل شده باشد!!؟؟

                                                                                   با اينكه شرابي در کار نيست ولي همه مستِ يك وجودند.!!؟؟

57)بسم رب الحکیم وآنکه بهار ی فصل میان سختیها وآسودگیهارا آفریدتاجوانه جوان هم نفسی بکشد

 موج کمند:راهی به خویش۱۱

 

ما صافدلان را چه غم از گرد وغبارست  

     زنگار بر آئینه ما جوش بهارست

 

 چون کام صدف قطره ربایی فن من نیست

 

                                            

 چون موج کمند طلبم ، بهر شکارست

 

چشمی که فروغ از دل بیدار ندارد   

    شمعی است که شایستۀ بالین مزارست

 

بلبل شده مشغول به پرواز پروبال     

   غافل که شکر خندۀ گل برق سوارست

 

چشم بد خورشید مرا بسکه گزیدست  

    پیشانی صبحم به نظر سینه مارست

 

در آب و عرق ازچه نشسته است ز انجم

 

                                               

گر عشق نه بر توسن افلاک سوارست

 

   بگسل ز جهان زاطلس افلاک گذر کن       

سدٌره سوزن ،گره آخر تارست

 

    در سینه پر ناوک صائب نفس گرم

 

                                         

 برقی است که پنهان شده در بوتۀ خارست

 

                                                               

 .... آنكه حساب خويش را پيش از آنكه به حسابش برسند پيشاپيش رسيده از

گردش گردون حوادث هراس به دل راه نميدهدوبه هرحال او توفیق خود سازی

و خودیابی پیدا کرده است.....

  آيينه موجوديت هاي ما اگر هم دچار زنگار شود براي بهاري ديگر جوششي نو يافته،

 

...صدف نيز با قطره اي رباني مشغول مرواريد پردازيست ما كه موجيم وكمندي  به نام

 

...طلب(!) براي اين شكار با ماستباید چقدر بیشتر از دیگران موفق باشیم.

 

هرآنكه از دل بيدار براي خودش چشمي مهيا ساخته چون شمعي است كه بر سر مزار

 

 مي برند و گره گشاوروشنی بخشست.....

 

...بلبل نيز پرو بال خود را آماده مي كند در حاليكه از برق خنده گل!!؟؟

 

 (كه بروجودش ميتازد) غافل مانده..اگر عشق را به مهارسركشي افلاك نگمارده باشي

 

 ناچار مي شوي بي فكري هاي خود را به گردن شانس و اقبال بيندازي!!!

 

راه نجات آدمي گذشتن از جهان و گذر از اطلس افلاكست و اين گرهست كه مانع

 

كار دوخت و دوز هاي زمين شده است!!!.

56)بسم رب الحي قبل وبعد كل حي و آنکه باران بهاری را برای تطهیر زمین و زمینیان فرستاد

                              راهي به خويش ۱۰( بوي گل )

 

 چه شد كه دامن يارم ز كف رها گرديد      كه بوي گل نتواند زگل جدا گرديد

 

...آدمارو جون به جونشون كنن از گل و بوي بهار كيف مي كنن!؟ و مست مي شن  و

 سر ا پا نمي شناسن... خب همونطور كه نميشه بو ي گل رو ازخودش جدا كرد  اين

 نعمت الهي رو هم نميشه از آدما گرفت...  حالا اگه  از درد دوري «معشوقة حقيقيه»

 قدم خميده شده  موجب خوشناميه!!. ...چون مثل هلال ماه عيدکه موجب شعف است 

 همه بادست اونوبهمديگه نشون ميدن وتشخص پیدا می کنه...

 خدايا گل رو آفريدي تا از ياد تو نرم منكه از دوري تو اونقدر غصه خوردم كه خیلی

 زود پير شدم پس خودت منو در ياب و گوشه چشمي بهم نشون بده !

 

        نسيم عهد كه يارب گذشت ازين گلشن

      

                                                كه سر به سر ، گل  ِ اين باغ  بيوفا گرديد

 

مرا به گوشة چشم عنايتي در ياب            كه استخوان من از سنگ توتيا گرديد

 

چو ماه عيد ، به انگشت مي نمايندم               ز بار درد  اگر قامتم  دو تا گرديد

 

...ميدونم كه نعمتتو تموم كردي كه منو تو ياد خودت نگه داشتي ولي بيشتر ميخوام

 ازت بدونم چه كسي بيشتر از خودت قادره اينكارو در حق بنده اش انجام بده ؟!!

 

از آنزمان كه مرا عشق زير بار كشيد       قدخميدة من قبلة دعا گرديد

 

زريزش دل من اندكي خبر دارد  

                                     كسي كه دامن گل از كفش ،رها گرديد

 

چسان ز ميكده مخمور بگذرم صائب            نميتوان زلب بحر تشنه واگرديد             

55)بنام صاحب بهار که فصل تجلی نوشدن وبیداری جوانه هاست:بی شور عشق نیست در تن ما ذره ای

راهي به خويش ۹ (درد طلب)

 

مهمترين عنصر اعتقادي يك منش مستقل  خواستن ِ خود ماست اینو بش میگیم «طلب»

 

 ما خودمونيم كه اگه خواستيم اونوقت همة خلقتمونم ميان به كمكمون كه مارو به

 

 اونچه براش به دنيا اومديم برسونن !!؟؟

 

خيلي دورازذهن نيست اگه تصور كنيم كه اونچه از قبل برامون تدارك شده به اختيار

 

 و انتخاب خودمون و مثلا با يك  كليك اونو رو صفحة حياتمون مياريم و اونچه تا

 

حالا پنهان بوده براخودمونم ظاهر ميشه و همين پديدة عالي  هم در قيامت با يك

 

 

دميدن در صور  ظهور پيدا مي كند كه آنهم مي تواند يك كليك ديگر باشد !!!؟؟؟

 

 

      هر دم نه بي سبب دل ما رقص مي كند   

                           كز شوق كعبه ، قبله نما رقص مي كند

 

      بي شور عشق در تن ما نيست ذّره اي       هر قطره زين محيط ، جدا رقص مي كند

 

   وجد و سماع ِ صوفي صافي ز خويش نيست   اين استخوان به بال ِ هما رقص مي كند

 

....ماهم ازين مجموعه جدا نيستيم  وباور اينكه جاي مسقل ما هميشه محفوظ بوده و از ين

ببعدهم خودمان اونو به همگان « اظهار»  مي كنيم...غير از انبياء و اوصياء (ع) ديگري

 يافت نشد كه« حق » را ولو صاحبش اظهار نكرده به رسميت بشناسد !!؟؟

 

خونين دلان كجا و سماع طرب كجا ؟  اين شاخ گل ز باد ِ صبا رقص مي كند!؟

 

        پيچيده است « درد طلب» هر كه را بهم

 

                                     داند كه گرد باد چرا رقص مي كند ؟!!

 

                         

...پس هر چي زودتر دست بكار بشيم همون قدرم نسبت به خودمون (!) جلوتريم !؟؟

 

همون خودي كه تا ( حتي يك لحظه پيشش) در اختيار داشته و به ون وسيله منويات خودشو

 

اجرا كرده ..!!؟؟بازم به نظرم نظرية نسبيت پيش از اونكه رياضي مطلق باشه يك پديدة نسبي

 

 اجتماعي راكه موجودست كشف و مطرح كرده ا ست !!؟

 

   

     داريم عالمي زخيالش كه نه سپهر  

                                 در تنگناي سينة ما رقص مي كند

 

    آنرا كه مطربْ از دل پر جوش ِ خود بود

                              دائم چوپر بي سرو پا رقص مي كند

 

    ما مانده ايم در ته ِ ديوار ، ورنه ، كاه

                                 از اشتياق ِ كهربا ، رقص مي كند

54) (بيداري گل !)

راهي به خويش ۹ (بيداري گل !)

پس از اونهمه بيداري بايد يه كمي ام بذاريم  بلبل بخوابه  شورو ناله اي كه راه انداخته حتي آسمونواز كار ِ نظارتش انداخته ، شب زنده دارياي گلم كه شبنمو به نمايندگي پيش خورشيد ميفرسته تا صبح بيشتر دوام نمياره ، كاري بهش نداشته باشين بذارين يه ذره بخوابه ، شايد شبنم پيغامشو به آفتاب رسونده باشه!! شورو دلداگي اونا تمام شب ادامه داشت تا صبح با پيروزي كامل بر كوهي از غصه هاي خاك به حيات زمين بابه و خورشيدم از لا جرعه هاي درود هاي بهاري و سرود هاي هزاران هزار ِ دلشكسته به گل وفادار بماند و تا غروب آفتاب

 تور ِ ماهيگير ِ پير ِ ده  ِ مارا از حكايت ِ بي نوايي نجات دهد!!؟؟

 

       تا سبزه و گل هست ز مي ْ توبه حرامست  

 

         نتوان غم ِ دل را  به بهار ِ دگر افكند!

 

     من خردة جانرا چو شرر باختم اينجا     

                          

 

 پروانه در اين راه اگر بال و پر افكند!!؟؟

 

         در دامن تسليم در آويز كه چون تاك     

    

 هر دم نتوان دست به شاخ ِ دگر افكند !!

 

       هنگامة ارباب سخن چون نشود گرم   

     

صائب سخن از مولوي روم در افكند!!